Vriendschap tussen vrouwen kan prachtig zijn, maar ook kwetsbaar en ingewikkeld. In deze blog deel ik mijn persoonlijke gedachten over vriendinnen, verbinding en waarom echte vriendschap het vieren waard is.
Dat deze post door mij geschreven zou worden had ik vroeger niet kunnen bedenken.
Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: vriendschappen, of vrouwen, vond ik moeilijk.
Niet zoals in een romantische relatie met eerst mijn vriend en toen mijn man. Die van me houdt om wie ik ben en bij wie ik dag in, dag uit samen ben. Nee, vriendinnen zijn anders. Ze zijn er niet elke dag. Als er iets is, wordt je niet op elkaar aangewezen om het snel weer goed te maken. Je kan het zo makkelijk laten verwateren.
Tegelijk zijn vriendinnen zo cruciaal in je leven.
Vriendinnen zijn de vrouwen die in je deurpost staan als je slecht nieuws hebt ontvangen, gewapend met een stuk chocolade. Vriendinnen doen net wat extra als je jarig bent. Vriendinnen zingen vals met je mee tijdens een karaokeavond. Vriendinnen laten je lachen wanneer je je eigenlijk wilt verstoppen voor de wereld.
Vriendinnen zijn er, soms dichtbij, en dan is een lach of een blik genoeg. Gewoon in de ochtend als je langs fietst en je deelt net even een momentje in het snelle voorbijgaan.
Vriendinnen zijn er ook die gewoon langskomen in je rommel, gewoon zoals je bent. Waar je even niet voor hoeft op te ruimen en direct aan staat. Vriendinnen zijn er op afstand; je spreekt of ziet elkaar niet vaak en toch weet je dat het goed is. Wanneer je weer samen bent voelt het alsof er geen tijd is verstreken sinds de vorige ontmoeting.
Of die vriendin in de kerk, met je kinderen hangend om je heen, zij met haar kinderen hangend om haar heen. Lachend kijk je elkaar aan, geeft elkaar een snelle knuffel. Nog voor je in een gesprek kan belanden is één van de kinderen ervandoor — en ja, jij dan dus ook.
Vriendinnen zijn er om te zeggen hoe het is, ook als je het liever niet wilt horen. Vriendinnen zijn er om je aan te scherpen iron sharpens iron. Vriendinnen zijn er om van te leren.
Ik deelde eens een quote dat vriendschap is als een soep. Je tilt de deksel op van je soep, laat ze ruiken en proeven als het nog niet af is en zegt: dit is wat ik heb… wat moet erin, wat moet erbij? Je laat ze onder de deksel kijken, de soep zien en proeven als anderen dat niet mogen. Ze helpen je je recept te perfectioneren.
Vriendinnen zijn er. Vriendinnen gaan weer. Vriendinnen zijn er om in je armen te sluiten.
Vriendschap is iets wat me de afgelopen maanden bezig hield, iets wat me op het hart lag om over te praten. Ik hoor en lees zoveel over eenzaamheid of strijd tussen vrouwen onderling, jezelf meten aan andere vrouwen.
Ik vond vriendschap dus een moeilijk iets, en met name vrouwen vond ik onwijs moeilijk. Vrouwen vond ik gemeen en ja, ik kan er nog meer woorden aan geven, maar dat wil ik niet doen. Dat is niet de bedoeling van deze post. Ik wil juist vrouwen, vriendinnen en vriendschap vieren.
Wat ik vooral wil zeggen is waar ik vandaan kwam.
Nu heb ik geleerd dat vriendinnen en vriendschappen er zijn om te vieren. Om te zeggen: kom je even lunchen? Ga je mee naar die boekenwinkel? Ik wil een keer proberen om… en dat dan gewoon te doen. Samen.
Onder elke deksel in elke soep vind je iets wat niet jouw smaak is. Hoe jij het niet ziet of vindt dat dat in een soep hoort. Maar hoe mooi als we de ander gewoon mogen laten zijn. Elkaar complimenteren, smaak bijvullen. Misschien heeft jouw soep iets wat wel in de soep van de ander kan om die smaak te nuanceren.
Vriendschap is een soort huwelijk, alleen zonder de trouwring; zonder de belofte: ik blijf altijd bij je, wat je ook doet, in ziekte en gezondheid.
Daarom voelt vriendschap soms eng. Blijf je wel bij me als je onder mijn deksel hebt gekeken, in mijn soep? Wat als mijn smaak je niet bevalt? Of eigenlijk onder die deksel ben ik heel anders. Waardeer je me voor wie ik ben, ook als ik niet jouw favoriete smaak ben?
Zonder die belofte voelt het soms eng, of zelfs een beetje naakt. Je staat daar maar. Wat gaat die ander van je vinden? Wat zullen ze zeggen? Tot hoever zullen ze blijven en van je houden, ook als ze zien dat je niet perfect bent?
Soms is vriendschap rommelig. Het komt, het gaat. Het ene moment banjer je samen door het bos en het andere moment lig je in de zee op je rug samen naar de lucht te kijken.
Dan heb je nog de verschillende vriendschappen die er zijn. De vriendinnen waarmee je kan lachen, bidden, kletsen, lezen, gewoon zijn, leven delen. De een staat dichterbij en ziet je zoals je bent : zonder make-up, zonder deksel en de ander ziet je alleen op de goede dagen. Genoeg over de soep 😉
Oké, vriendinnen hè… ik hou van ze. Ze maken het leven mooi. Vrouwen geven kleur aan dingen. Vriendinnen huilen met je mee en brengen je soep als je ziek bent. Ze bakken koekjes, of soms spelen ze gewoon even met je kind zodat je rustig door de winkel kan lopen en even kan focussen. Ze kletsen, vertellen verhalen en leggen dilemma’s voor.
Vriendinnen zijn kostbaar. Vriendinnen zijn iets om werk in te steken. Vriendschap kan tot zoiets moois uitbloeien. Samen leven delen.
Vriendschap is echt.
Dit is wat ik vind.
Vriendschap laat rauwe momenten zien. Vriendschap zegt je als je shirt binnenstebuiten zit. Vriendschap… ja, vriendschap , ik ben er nog niet over uitgepraat.
Tijd om hier meer tijd aan te besteden.
Misschien is vriendschap voor jou heel vanzelfsprekend. Misschien herken je jezelf in stukken van dit verhaal, of juist helemaal niet. En dat is oké. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Hoe ziet vriendschap er voor jou uit? Wat heb jij geleerd over vriendinnen, dichtbij of op afstand? Laat het gerust achter in de reacties, want misschien herkennen we ons wel meer in elkaar dan we denken.
