waarom gewone momenten zoveel betekenen
Nu de feestdagen achter ons liggen en januari is begonnen, kan het soms wat leeg voelen. De agenda is stiller. Minder uitnodigingen. Minder momenten om elkaar te zien. Vooral januari staat bekend als een maand waarin alles even op pauze lijkt te staan.
En ergens is dat ook goed. Een periode van rust mag er zijn.
Maar wat vaak ongemerkt gebeurt, is dat we samenkomen gaan verwarren met feest. Alsof we elkaar pas weer mogen zien als er iets te vieren valt. Alsof ontmoeting pas telt wanneer er een reden voor is.
En voor je het weet is het weer kerst en is dat het moment waarop je elkaar pas weer ziet.
Tijd voor een andere manier van samen zijn
Misschien is januari juist het perfecte moment om het anders te doen. Niet groter. Niet drukker. Maar eenvoudiger.
Neem deze week eens bewust de tijd om na te denken over je sociale planning. Net zoals je nadenkt over werk, sport of persoonlijke doelen.
Ik werk zelf met een doelenboekje. Grote dromen, opgedeeld in kleine stappen. Zo blijven ze haalbaar. Zo blijven ze dichtbij.
En eigenlijk werkt het met mensen uitnodigen net zo.
Je hoeft geen feest te organiseren om samen te zijn
Vaak denken we: “Ik heb daar nu geen ruimte voor.”
Maar die gedachte ontstaat meestal omdat we samenkomen groter maken dan nodig is.
Samen zijn hoeft niet te betekenen:
- een perfect gedekte tafel
- een uitgebreid menu
- een huis dat opgeruimd is tot in de puntjes
Het kan ook zijn:
- een geplande spelletjesavond met wat snacks
- koffie drinken op zaterdagochtend
- samen lunchen op zondagmiddag
- een wandeling in het bos met broodjes mee
Klein. Eenvoudig. Echt.
Samen eten zonder feest
Eten heeft geen versiering nodig om betekenis te hebben.
Samen eten zonder feest werkt, omdat het iets raakt wat dieper ligt dan gezelligheid alleen.
Samen eten vertraagt. Iedereen gaat zitten. Niemand hoeft ergens heen.
Samen eten maakt gelijk. Iedereen heeft een bord. Iedereen heeft honger.
Samen eten nodigt uit tot praten. Niet omdat het moet, maar omdat stilte mag bestaan.
Samen eten zegt zonder woorden: jij hoort hier.
Samen eten oefent verbondenheid. Je hoeft niets te vieren om toch samen te zijn.
Het samen is de viering.
Het gewone blijft het langst hangen
Misschien is dit wel de grootste misvatting: Dat momenten pas tellen als ze bijzonder zijn.
Maar vaak zijn het juist de herhalingen. Het gewone samen. De tafel die steeds opnieuw wordt gedekt.
Een feest onthoud je.
Maar een tafel onthoudt jou.
Bij Tafelverhalen geloof ik dat samen zijn niet groots hoeft te zijn om groots te voelen. Dat gastvrijheid zacht mag zijn. En dat een open tafel de wereld een stukje rustiger maakt.
